Tulipany osiągają wysokość od 10 do 70 cm, zależnie od gatunku i odmiany. Skala barw jest bardzo bogata, od białej poprzez żółtą, pomarańczową i czerwoną do fioletowej i niemal czarnej. Nie ma jednak odmian o kwiatach czysto niebieskich. Ogromnie zróżnicowane są także kształt kwiatów, ich wielkość oraz wzór dna kwiatowego. Na pędzie najczęściej znajduje się jeden kwiat, rzadziej kilka. Mogą być pojedyncze (złożone z 6 płatków) lub pełne.
Cebule tulipanów, osłonięte brązową suchą łuską należy sadzić jesienią. Dla tulipanów należy wybrać miejsce słoneczne, na glebie przepuszczalnej i niezbyt suchej. Cebule sadzi się na głębokość 2-3 wysokości cebuli, w rozstawie 7-12 cm, zależnie od wielkości cebul i siły wzrostu roślin. Najlepiej sadzić po kilka-kilkanaście cebul jednej odmiany, aby uzyskać podczas kwitnienia efekt barwnej plamy, W celu ochrony cebul przed gryzoniami lub drobne cebule można posadzić w plastikowe koszyczki, różnych rozmiarów i kształtów. Najlepszym terminem sadzenia jest połowa października. Teoretycznie im później, tym lepiej. Dlaczego? Bo tulipany wymagają do prawidłowego ukorzenienia temperatury gleby poniżej 9°C. Późne sadzenie pozwala także zmniejszyć możliwość porażenia cebul grzybem Fusanum oxysporum f.sp. tulipae, wywołującym najgroźniejszą chorobę tulipanów – fuzariozę. W wyjątkowych sytuacjach cebule tulipanów można sadzić nawet w grudniu lub styczniu, jeśli tylko ziemia nie jest zamarznięta, ale nigdy latem. Latem cebule przechodzą okres spoczynku. Wtedy wewnątrz cebuli formują się zawiązki przyszłej rośliny, która zakwitnie wiosną. Pod koniec sierpnia wewnątrz cebuli powinien być już uformowany cały miniaturowy kwiat tulipana, ze wszystkimi detalami, takimi jak pręciki i słupek. Letnie sadzenie cebul zakłóciłoby te procesy, co mogłoby spowodować komplikacje w kwitnieniu wiosną następnego roku. Cebule posadzone latem narażone są ponadto na porażenie wymienioną wyżej fuzariozą oraz innymi chorobami grzybowymi.
Comments are closed.